Μεσκαλινη - C11H17NO3

Π

2008-04-03T02:16:00.000-07:00

Δεν χρειαζονται σχολια. Λιγο μεράκι, λιγη ομορφια και ιδου τι μπορει να γινει

Nothing at all

2008-03-12T17:54:00.000-07:00

Παλιά όταν η μαγκιά της νιότης ήταν πιο έντονη μέσα μου, μερικές φορές γελούσα με την ιδέα. Κάτι τραγικοί τύποι, κλεισμένοι σε ένα σκονισμένο δωμάτιο, πιθανότατα με γάτες γεμάτες αλλεργία και μυωπικά γυαλιά, αναπολώντας το τίποτα, να μουτζουρώνουν χαρτιά καπνίζοντας. Ποίηση, έλεγα και το geek alert με έκανε να απομακρύνομαι. Μερικές φορές όμως τρως κάτι χαστούκια και ζαλίζεσαι. Και εκεί πάνω, στη γλυκιά ζαλάδα ένα μεσημέρι Σαββάτου, σε μια κωλοπόλη, διαβάζεις την οικονομική εφημερίδα που μια νεοχίπισσα φίλη σου αγόρασε. Και πριν σκεφτείς πόσο αστείο είναι η βγαλμένη μέσα από κοινόβιο Α. να μελετά τον Κόσμο του Επενδυτή, διαβάζεις το ένθετο του, τον λόγο για τον οποίο το πήρε. Και η ζαλάδα συνεχίζεται.

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Φακ. Δεν το πιστεύω πως ανέβασα post ποίησης. Με έχει τρελάνει η καθημερινότητα του τίποτα ανάμεσα σε σοβαροφανείς φάτσες .
Επίσης. Από τα λίγα πράγματα που με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένο αυτή τη τόσο περίεργη εποχή, είναι κάποιες στιγμές πόλης. Όσοι μπαίνουν στο μετρό χωρίς εφημερίδα, με μουσική και έχετε το μυαλό μου, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Οι υπόλοιποι που μπαίνουν στο μετρό μόνο για μεταφορά, μια παράκληση: Πρώτα βγαίνουν και μετά μπαίνουν μέσα. Υπανάπτικροι κάφροι κάποια μέρα θα πάρω ούζι. Το είπα και αυτό.
Έχω έναν φίλο, που καταφέρνει να αντιστρέψει τη πραγματικότητα μου. Καταφέρνει να βλέπει ομορφιά μέσα στην ασχήμια. Τις περισσότερες φορές τον θεωρώ γραφικό. Μερικές, τον ζηλεύω.

A lier man

2007-12-13T12:02:00.000-08:00

Ένα βράδυ, εκεί που όλα πάνε ήρεμα μέσα στο χάος σου, εκεί που η σημαντικότερη απόφαση της όχι και τόσο τρικυμιώδους ζωής σου, είναι πως επιτέλους πρέπει να κόψεις το ζελέ στο μαλλί, καθώς η τρίχα η γαμημένη έλκεται από το έδαφος, εκεί συνήθως έρχεται. Κάποιος, σκάει μέσα στη νύχτα σου, μέσα σε καπνούς και βιολιά, σου παίρνει από το χέρι το τζιν, το τονικ και το golden Virginia το πράσινο, και σου φορτώνει και από τις δυο πλευρές από μια επιλογή. Σου δίνει κάτι που κολλάει πάνω σου σαν γρίπη, ένα τατουάζ ζυγαριάς στον εγκέφαλο. Όχι διαρκώς, όπως σε κάτι γλυκερές ταινίες, αλλά διακοπτόμενα, ελλειπτικά σαν το βούισμα μιας μύγας σε ένα καλοκαιρινό δωμάτιο με ανεμιστήρα. Σχεδόν ενοχλητικά με έναν όμορφο τρόπο. Την ώρα που γράφεις αυτό το κείμενο, την ώρα που οδηγάς, όταν μιλάς για το μέλλον σου, όταν κάνεις πορεία για τα ασφαλιστικά δικαιώματα σου*. Είναι μια σκιά της σκιάς σου.
Και εσύ πρέπει να επιλέξεις. Το ένα ή το άλλο, φίλε. Βιάσου. Η ζωή περνά. Τίποτα. Ίσως; Όχι. Εσύ όμως, δεν θέλεις. Προτιμάς να κάτσεις όμορφα στη γωνία της ασφάλειας σου, underdog της ζωής, να καπνίζεις και να ζεις χωρίς το βάρος όλου του κόσμου στις κακογυμνασμένες σου πλάτες . Και ίσως στο μέλλον να πεις και εκείνο το παραιτημένο , αλλά λυτρωτικό, «εγώ; Μα εγώ ρε φιλέ, δεν είχα επιλογές». Ζεστή ακινησία, ευτυχισμένος πολίτης της χώρας των μηδενικών αποφάσεων. Μερικές φορές είναι το μόνο που θέλεις. Και μερικές, το μόνο που έχεις. Εκεί είναι που δεν το θέλεις.

*Στιγμιαία αναρωτήθηκα αν το σύνθημα «Μαγγίνα θυμήσου, δεν είμαστε οι Ινδοί σου» κρύβει μια μικροαστική, ρατσιστική αηδία ψευδοανωτερότητας, αλλά μετά, η πορεία τελείωσε και πήγα στο Κολωνάκι για να ψωνίσω και ξεχάστηκα.

my (facebook) way

2007-11-01T07:39:00.000-07:00

Ήμουν πρόσφατα στα χασομέρια ενός πάρτι. Ο dj έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να μας διώξει και είχε ρίξει τους τόνους τόσο πολύ που πέταξε το My Way του Σινάτρα, νομίζοντας πως είναι στη Νέας Υόρκη και όχι στο Νέο Κόσμο, ο βλάξ. Ένας φίλος που μερικές φορές προτιμά την συντροφιά του Heig απο την συνάφεια του κόσμου, σηκώθηκε και άρχισε να χορεύει ζεμπέκικο. Δυο τρεις άρχισαν να γελούν, η οικοδέσποινα προσβλήθηκε από τον άξεστο, αλλά από την οπτική μου, ήταν ότι καλύτερο έχω δει εδώ και καιρό. Ποτέ δεν μπορώ να ξανακούσω το κομμάτι με τον ίδιο τρόπο. Είμαι σχεδόν πεπεισμένος πως μιλάμε για τον ορισμό της αγγλόφωνης, βαριάς, καλής και ασήκωτης ζεμπεκιάς. Δυο μέρες μετά, ρώτησα τον φίλο αν το εννοούσε ή αν έκανε πλάκα. Έκανε πως δεν το θυμόταν. Κατάλαβα πως το ένιωθε μέχρι το κόκκαλο.
Άκυρο. Ναι, ήταν από τις όλο και πιο άκυρες διαπιστώσεις που εμφανίζονται και στοιχειώνουν το περιορισμένου χώρου μυαλό μου αυτόν τον καιρό. Κάτι άλλο που έχω παρατηρήσει είναι πως το internet έχει κατακτήσει τα πάντα. Φίλοι, βρίσκουν δουλειές από τα blogz, ο περσινός περιορισμός μου «όχι και στο σπίτι net» μου μοιάζει με ατάκα ανθρώπου των σπηλαίων, το facebook, το κουτσομπολιό του μέλλοντος δηλαδή, είναι σχεδόν επιτακτικό όσο και αγχωτικό .Την τελευταία φορά που τσέκαρα (πριν λίγα λεπτά), έχω καμιά 50αρια εκκρεμότητες. Πρέπει να παλέψω με τον έναν, να στείλω ποτά στην άλλη, να κάνω άλλο ένα ταπεινωτικό τεστ Iq, να ψάξω την - προφανώς τεχνολογικά αναλφάβητη – αγαπημένη μου στο δημοτικό . Όλα αυτά προξενούν ένα κάποιο άγχος.
Άγχος. Θυμάμαι το καλοκαίρι, στην Ισπανία. Καθόμουν σε μια plaza έπινα την παγωμένη cerveza μου, προσπαθούσα να συνεννοηθώ με μια γλυκιά σερβιτόρα που νόμιζε πως το proficiency είναι εξωτικό πουλί. Όταν εφαρμόσαμε την νοηματική, άρχισα να σκέφτομαι το μέλλον μου. Όχι το μακρινό, όταν ο Θεός θα με έχει κουρέψει εντελώς (τεράστιο άγχος, κορίτσια είστε τυχερά γαμώ την βαρύτητα της τρίχας) και θα έχω καμιά κόρη με κοτσιδάκια να καμαρώνω, αλλά το παρόν, που τότε ήταν μέλλον.

Μέλλον. Είχα πάρει τις αποφάσεις μου: Λιγότερο τσιγάρο, άσκηση συχνή για υγεία, χαλαρή δουλειά και ποιοτική διασκέδαση. Τέρμα τα χαζοξενύχτια έλεγα και μισοχαμογελούσα με την γαμάτη ζωή μου. Αυτή τη στιγμή, το τσιγάρο καίει μια τούρτα από γόπες στο τασάκι, τα αθλητικά μου ρούχα είναι σιδερωμένα και αναξιοποίητα, οι επαγγελματικές εκκρεμότητες μου φωνάζουν (δεν ακούω), τα deadlines μου πεθαίνουν και χθες, κοιμήθηκα αγκαλιά με το ξημέρωμα. Το μέλλον, πάντα φαντάζει καλύτερο όταν είναι παρελθόν. Και αυτό είναι το πιο σοφό που μπορώ να πω, πριν πάω να ελέγξω πως πάει η μάχη μου στο facebook και να επιβεβαιώσω πως τα καλοκαιρινά resolutions για ποιοτική διασκέδαση είναι άλλη μια γαμημένη ουτοπία.

437

2007-09-11T05:18:00.000-07:00

Υπήρξαν πολλοί λόγοι για τους οποίους το Zodiac με απογοήτευσε.
Οι άκαρδες, σχεδόν καπιταλιστικού αφεντικού, υψηλές προσδοκίες μου είναι το ένα. Η συνύπαρξη μου στο διπλανό κάθισμα με αυτή την γλίτσα που κάποτε δήλωνε ποιητής είναι το άλλο. Η ανησυχητικά κακή πνευματική μου κατάσταση, αυτή που με έκανε να νομίζω πως είδα τον Γούντι Αλεν σε ένα ταξί στη Βασιλίσσης Σοφίας το ίδιο απόγευμα (λες;) , σίγουρα έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο. Η ουσία είναι πως ούτε αυτό, που κάποτε έμοιαζε με αντίδοτο για κάθε νόσο και κυρίως μαλακία, ένα φθινοπωρινό σινεμά, δεν μου έφτιαξε τη διάθεση.
Κάτι δεν πάει καλά.
Δεν είναι η προεκλογική περίοδος. Δεν είναι το ότι έχει ξεπεραστεί το όριο από αποτυχημένους μαλακογκαυληδες σαν τον Μανώλη Κοττάκη που αντέχω να δω μηνιαίως. Δεν είναι πως δεν μπορώ καν να γράψω και το μυαλό μου ταξιδεύει σε υπέροχους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Εσπερίας, εκεί όπου πέρασα το καλοκαίρι μου. Δεν είναι πως φοβάμαι πως κουφαίνομαι στα 27 μου, άλλη μια παράνοια ενός άρρωστοφοβικού μυαλού.
Τότε ποιο είναι το πρόβλημα; Κούρασες και κουράστηκες, άκουω ενοχλητικές φωνές στο κεφάλι μου (λες να έχω κάτι;)
Νομίζω πως έρχεται σε όλους κάποια στιγμή που η ματαιότητα πλημμυρίζει την πραγματικότητα. Την στιγμή που ό,τι κάνεις, σου φαίνεται στην καλύτερη αδιάφορο και στην χειρότερη εξοντωτικά ασήμαντο. Την στιγμή που αισθάνεσαι σκουριασμένη μετριότητα, καταδικασμένος σε μικροαστική, μίζερη, τιποτένια ζωή. Τότε, νομίζω πως το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πας ένα ταξίδι.
Τα δικά μου ταξίδια όμως τελείωσαν (οικονομικά και αδειοληπτικά) προ καιρού. Το μόνο που μου μένουν είναι οι αναμνήσεις. Τι σιχαμερό πράγμα. Γίνομαι σαν αυτούς τους νοσταλγολάγνους, αυτούς που ζουν κάτω από το βάρος του «θυμάσαι τότε που».
Η κατάσταση θα έμοιαζε με ολοκληρωτικό αδιέξοδο, αν δεν υπήρχε , λίγο αλκοόλ, κανά τσιγάρο, οι φίλοι και ο Πακο Ιγνάσιο Ταιμπο. Αυτός ο μυστακοφόρος μανιώδης καταναλωτής coca cola είναι ένα από τα πράγματα που μου δίνει λίγη χαρά αυτές τις άκαρδες μέρες. Αυτό το ψώνιο, που ονομάζεται Τάιμπο ο 2ος, χωρίς να υπάρχει πρώτος, αυτός ο χοντρός πανέξυπνος τύπος που αφού κατάλαβε πως δεν μπορεί να νικήσει την γλοιώδη εξουσία, την περιγελά αριστοτεχνικά στα βιβλία του. Αυτός.
Σε μια τέτοια προεκλογική περίοδο, σε μια εποχή που ο Τσοχατζόπουλος ερωτάται από το «Ε» «βγαίνετε τα βράδια;» και απαντά αυτός ο ταπεινός συνταξιούχος και παράλληλα οξυδερκής πολιτικός «κάποτε έβγαινα, αλλά τώρα με την ακρίβεια της Δεξιάς κυβέρνησης, δεν έχω την δυνατότητα», είναι το πιο επαναστατικό που μπορώ να κάνω. Μέχρι να ψηφίσω και να καθορίσω το μέλλον μου, για να πούμε και καμιά μαλακιά, και να φτάσω και το ψυχολογικό όριο των 437 λέξεων σε αυτό το ανούσιο, παραληρηματικό, κουρασμένο και κουραστικό ποστάκι.

like a prayer ή η υποκρισία των 500.000 αργυρίων

2007-08-28T06:06:00.000-07:00

Η πραγματικότητα γίνεται πολύ παράξενη μερικές φορές. Και με γυρνάει πάλι πίσω σε μια εποχή που η μάνα μου έπαιρνε τους δυο γιόκες της και τους έσερνε στην εκκλησία. Ο άθεος πατέρας μου (το γαμώ τον αντιχριστό μου, ήταν η προσευχή του) μουρμούριζε από το κρεβάτι, φορώντας ένα σλιπάκι που θα έκανε και τον Λιούνγκμπερκ να κοκκινίσει και η Αγία Μητέρα μας ίσιωνε τα μαλλιά. Κάποια στιγμή έβγαινε ο δίσκος για να δώσουμε τα φράγκα. Ο μικρός bro, γεννημένος αντιεξουσιαστής, όταν πέρασε μπροστά του ο δίσκος, χούφτωσε τέσσερα παλιά, μπλε, πενηντάρικα χαρτονομίσματα και μου έδωσε τα δυο. Δεν μπορώ να ξεχάσω την φρίκη στο πρόσωπο του κιτρινου από το κερί και την αγαμία, νεωκόρου. Για κάποιο λόγο, όταν διάβασα την συγκλονιστική προσφορά, 500.000 ευρώ στους πυρόπληκτους από την εκκλησία μου ήρθε στο μυαλό αυτή η ιστορία βγαλμένη από το ένδοξο παρελθόν. Όταν μάλιστα θυμήθηκα και αυτό, άρχισε να θολώνει το μάτι μου. Και προσευχήθηκα a la manière de pateras.

κράτος ασυστόλων και πεσμενων κωλων

2007-08-27T05:33:00.000-07:00

Ο σκύλος τα έχει παίξει. Με κοιτάει με κάτι μάτια σαν γουρλωμένος μαλάκας, ουρλιάζει σαν λύκος, θυμάται τα χαμένα από την καλοπέραση ένστικτα, προφανώς απορεί. Βλέπει φωτιές από την αυλή, αντιλαμβάνεται τα περίεργα ανθρώπινα vibes και τελικά περιμένει.
Ανοίγω την τηλεόραση. Μάγκα, μου αυτό είναι ναρκωτικό. Οι Καμπουράκηδες εκμεταλλεύονται στεγνά τα υγρά δάκρυα. Ο ANT1 λαϊκίζει σαν αμερικάνικο δίκτυο. Οι Πασοκοι δεν κρύβουν κάτω από το φτηνά υποκριτικό βλέμμα τους την χαρά τους σαν τον νεκροθάφτη στο Λούκι Λουκ. Οι Δεξιοί, άθλιοι όπως πάντα, εφευρίσκουν συνωμοσίες και αηδίες. Μέχρι και αντιεξουσιαστές φταίνε είπαν, ποιοι αυτοί που τους κυνηγάνε να μην κάνουν ελεύθερο camping.
Δεν μπορώ να πολυγράψω. Η κυνική πανοπλία μου, αυτή που με κάνει να είμαι κόντρα σε κάθε τι έχει λυγίσει ρε αλήτες. Έχει λυγίσει από το κράτος που δίνει 6 εκατομμύρια ευρώ στην εκκλησία του Χριστόδουλου, που αφήνει τα παιδιά να πεθάνουν για να βρει μόσχευμα στον χοντρό σάκο με σκατά και σταυρούς, που ακυρώνει προσλήψεις πυροσβεστών, που δεν κάνει δασολόγιο (ούτε το ΠΑΣΟΚ, μην ξεχνιόμαστε μουστακαλήδες χοντροκώληδες), που έχει το καρτούν Πολύδωρα για βουλευτή, που κάνει μόνιμη, βρωμερή βαλκανική μπίζνα με τις ζωές μας, που κοιμίζει τον έτοιμο από καιρό για ύπνο κόσμό.
Και τώρα πιάσαμε πάτο. Το είπε και η μάνα μου και εγώ την εμπιστεύομαι. Πιάσαμε πάτο μάγκες. Οι νεκροί είναι νεκροί και θα ζουν στην Σκιά της Σκιάς, να συντροφεύουν τους υπεύθυνους. Όχι λάθος, αυτά γίνονται στα μυθιστορήματα του Τάιμπο ΙΙ, όπου ανήσυχοι νεκροί επιστρέφουν για απολαυστική εκδίκηση. Οι νεκροί θα ζούνε για τους ζωντανούς τους. Και η ρέμουλα θα συνεχιστεί.
Έφτασε η ώρα μάλλον. Όχι για ψήφους και τέτοιες μαλακιές. Για τον πολίτη, για εμένα τον γραφικό που μεγάλωσα στους πρόποδες του Υμηττού και γελούσα με τους εθελοντές που κάποτε έκαναν πυροπροστασία. Έφτασε η ώρα για δράση. Θεέ μου τι λέω, εγώ ο αρνητής κάθε είδους «μαζικής κίνησης».
Χθες το βράδυ έκανα μια βόλτα. Παντού αμηχανία. Κάποιοι μαλάκες έλεγαν πως τα κάνουν οι Αμερικάνοι. Δυο τρεις πλακώνονταν για πράσινα και γαλάζια παπλώματα γεμάτες τρύπες. Ένας μελαγχολούσε που δεν είχε ντέρμπι. Και οι περισσότεροι είχαν εκείνο το βλέμμα του ορφανού. Του τύπου που δεν αντέχει άλλο. Δεν άντεξα.
Γύρισα σπίτι, πήρα μια τζούρα από Μαρία Σπυράκη και Μάρα Ζαχαρέα, με έπιασε ένας πονοκέφαλος σαν καρφί στο κρανίο και έβαλα ένα ποτό. Ένιωσα όπως την ημέρα που μιλούσα στην μάνα μου και κατάλαβα πως μεγάλωσα. Πως δεν θα με προστατεύει πλέον αυτή, από τα χτυπημένα μου γόνατα και τις ανασφάλειες της εφηβείας. Πως εγώ θα πρέπει να την κάνω να γεράσει όμορφα και όχι εκφυλιστικά. Δύσκολο συναίσθημα μάγκες. Μεγαλώσαμε. Κράτος δεν υπάρχει, μόνο λαϊκιστές που αγοράζουν φτηνά και πουλάνε ακριβά, μόνο μέτριοι στον ρόλο των σωτήρων. Μεγάλωσα και σαν πολίτης λοιπόν. Και η υπόθεση είναι δική μου. Και δική σου. Είτε να πας σαν Μουσουλμάνος να προσευχηθείς για βροχή, είτε να γαμήσεις όποιον σου γαμάει την καθημερινότητα, είτε να τιμωρήσεις τα στρουμφάκια με τα σακάκια στις εκλογές, είτε απλά να αποκτήσεις συνείδηση. Δύσκολο πράγμα και sorry για το παραλήρημα, αλλά προσπαθώ να μην χάσω το δάσος λόγω του δέντρου, για να πω και ένα πιο φθηνό και από το H&Μ, ευφυολόγημα.

ΚωστΑλεξης (for fightback)

2007-07-20T04:43:00.000-07:00

Υπήρξαν και δυσκολότερες στιγμές στη ζωή του Κώστα Μπακαούκα. Το να κάθεσαι γυμνός στο μπαλκόνι, με το ασθενικό ψιλόβροχο να σου πιτσιλάει την φαλάκρα δεν είναι ακριβώς Ολυμπιακό άθλημα. Το πρόβλημα όμως ήταν οι σκέψεις. Ήταν απ’ αυτές που σε αρπάζουν από τα αρχίδια, σε κάνουν να ιδρώνεις και σίγουρα δεν αφήνουν αδάγκωτο το φίλτρο του καλύτερου σου φίλου, του τσιγάρου. Τα δόντια του πονούσαν. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, έπρεπε να πάρει τον οδοντίατρο, να συνεννοηθεί με τον αδερφό του τον Αλέξη και να πάνε για καναδυο σφραγίσματα. Την ώρα που μια στάλα στο μέγεθος ρόγας βυζιού γλάστρας του Θέμου, έσκαγε στο κεφάλι του, αποφάσισε πως δεν θα πήγαινε ποτέ πια στον οδοντίατρο. Περιττές περιποιήσεις φυσιολογικών αστών.
Άκουσε από δίπλα του, το ασθματικό ροχαλητό του Αλέξη. Ο αδερφός του, επίσης καραφλός, λιπόσαρκος, γενειοφόρος και ξεδοντιάρης, του έμοιαζε. Εξωτερικά. Αν και γεννήθηκαν την ίδια μέρα, η μάνα τους , πριν φύγει με εκείνον τον ξυλοκόπο στον Καναδά, πάντα έλεγε πως οι εγκέφαλοι τους είχαν μαλώσει από την κοιλιά της ακόμα. Πιθανότατα. Ο Κώστας , φίλος της λογοτεχνίας, της ποίησης και εραστής της κλασικούς μουσικής, είχε ανεχθεί πολλά. Εκείνα τα απογεύματα στο τσιμέντο του παλιού Καραϊσκάκη να βλέπει 22 βλάκες να κυνηγάνε μια μπάλα. Αποτυχημένα. Κάτι βράδια να άκουνε τον Νίνο να νιαουρίζει σαν γάτα που πιάστηκε η ουρά της στην πόρτα, με τα βλέμματα όλου του μπουζουκομάγαζιου αμήχανα πάνω τους. Διαλεκτικές συζητήσεις για την απόδοση του Fiat Uno του 16βαλβιδου με μαμίσιο σασί. Και άπειρους ξεραμένους φραπέδες. Το τελευταίο όμως δεν το άντεξε. Σήμερα το πρωί, όταν ξύπνησε αδερφός του ανακοίνωσε πως «θα πάμε σε μια εκπομπή στην τηλεόραση, όπου ένας με μαλλί σαν γερασμένη σφουγγαρίστρα και ένα καλό ξανθό μουνάκι με ύφος χιλίων καθηγητριών γαλλικών θα μας δίνουν 50 ευρώ για να τραγουδάμε το «Αχώριστοι» στην κάμερα. Εγγυημένη επιτυχία αδερφάκι».
Τα είχε ανάγκη τα λεφτά. Όχι όμως, όχι έτσι. Άναψε άλλο ένα τσιγάρο με την καύτρα του προηγούμενου μισοπεθαμένου. Κοίταξε τα φώτα της πόλης. Χαμογέλασε. Δεν ένιωθε μίσος, αυτό είχε εξατμιστεί. Ούτε χαρά, σίγουρα αυτό το αίσθημα το είχε ξεχάσει. Κινήθηκε προς το πρεβάζι. Σκέφτηκε τον ακαμάτη τον Κάιν και μουρμούρισε «καλά, εσύ είχε εύκολη δουλειά παλιοπούστη παρτάκια». Το κεφάλι του αδερφού του, πιο πίσω τραντάχθηκε από ένα ανέφελο όνειρο. Ανέβηκε στο κάγκελο. Ένιωσε το απαλό αεράκι του Ιουλίου να του χαϊδεύει τα αρχίδια. Χαμογέλασε, γυμνός, ελεύθερος και για μια και μοναδική στιγμή απολαυστικά μόνος να κρατάει την ζωή από τα μαλλιά και να την αναγκάζει να τον γλύψει. Το τσιμέντο πλησίαζε, την ώρα που ο Κωσταλέξης Μπακαούκας σε ένα σώμα φώναξε με δυο φωνές: «Επιτέλους λύτρωση», είπε η μία, «Γιατί δεν μου το είπες ρε μαλάκαααααααααααααααα» απάντησε η άλλη πριν τον γδούπο του Μεγάλου Πουθενά.

Αυτοκτονία στον Χολαργό

Από τον 5ο όροφο της πολυκατοικίας τους στον Χολαργό, αυτοκτόνησαν οι σιαμαίοι αδερφοί Κώστας και Αλέξης Μπακαούκας, χθες τα ξημερώματα. Τα δυο αδέρφια είχαν γεννηθεί πριν από 27 χρόνια και ο ερχομός τους στον κόσμο είχε γίνει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Ζούσαν μόνα τους τα τελευταία χρόνια, επιβιώνοντας από το επίδομα της πολιτείας. Οι γείτονες μίλησαν για έντονες διαφωνίες που ειδικά την τελευταία μέρα ακούγονταν «ανησυχητικά δυνατά». Η αστυνομία δήλωσε πως είναι ξεκάθαρη υπόθεση αυτοκτονίας και έκλεισε τον φάκελο.

(Πηγή ΑΠΕ)

Γραφτηκε με 2 χερια, ενα κεφαλι και πολλα τσιγαρα ενα βραδυ κατοπιν παραγγελιας. Ευχαριστω τον fightback για την προσκληση, την προκληση, τα χρηματα και την φιλοξενια.

undercover

2007-06-11T10:41:00.000-07:00

Τις προάλλες, όταν η Αθήνα βρωμούσε κάτουρο και μπύρα, περνούσα έξω από τη Βουλή. Ήταν γύρω στις 4 τα ξημερώματα, ήμουν πάνω στη βέσπα ενός φίλου, είχα πιει και κάτι ζύθους για να υποστηρίξω τη Liverpool, αλλά δεν μπορούσα να μην το προσέξω. Εκεί έξω, κοντά στους ταλαίπωρους τσολιάδες, ήταν ένας μπάτσος. Ένστολος, βαρεμένος και προφανώς προβληματικός. Δίπλα του ήταν ένας απ’ αυτούς που θα έπρεπε να κυνηγάει. Ψηλός, με τζίβες για μαλλί, ντύσιμο hardcore Εξάρχεια, καμία 10ρια σκουλαρίκια και στριφτό τσιγαράκι. Η γλώσσα του σώματος ήταν ξεκάθαρη. Δεν ήταν το αναμενόμενο: «Είμαστε αντίπαλοι και σε μισώ». Ήταν περισσότερο «τι νέα συνάδελφε; Πολλή δουλειά σήμερα, θα πας αύριο στο γήπεδο;».
ΟΚ, δεν ανακάλυψα την USA ο τυπάς ήταν προφανώς μυστικος. Undercover που θα λέει και θα γεμίζει το στόμα του. Και κάπου εκεί, μετά την οργή που μου προκαλεί κάθε είδους υποκρισία, ήρθε ένας ολιγόλεπτος προβληματισμός.
Πώς είναι να αλλοτριώνεσαι από την εικόνα των εχθρών σου; Να φοράς τα ρούχα τους; Να σε στραβοκοιτάει ο σπιτονοικοκύρης σου «που είσαι μαλλιάς» ενώ στην ουσία εσύ υπηρετείς αυτόν τον νοικοκυραίο; Πώς γίνεται να είσαι μικροαστούλης μπάτσος και να έχεις εμφάνιση πανκιού; Πως βρίσκεις τις γκόμενες που γουστάρεις; Πώς είναι να λες τόσα ψέματα κάθε μέρα στον εαυτό σου; Παίρνεις κάποια στιγμή θέση; Σκέφτεσαι και τα σωστά της πλευράς που κυνηγάς την ώρα που προσπαθείς να γίνεις δεκτός σε αυτή; Πίνεις μπάφους; Σου αρέσουν; Νιώθεις ρουφιάνος ή απλά επαγγελματίας ρουφιάνος; Πόσα παίρνεις για να αλλάξεις όλη σου τη ζωή; Αυτά τα αναπάντητα.
Και όλα αυτά τα θυμήθηκα επειδή είδα το Donnie Brasco χθες.

Οι θανατοι των αλλων

2007-05-06T06:59:00.000-07:00

Ένα κρεμμύδι η ανάμνηση. Έτσι λέει ο πρώην ναζί νυν μουστακαλής Θεοδωράκης της Γερμανίας, Gunter Grass. Ένα κρεμμύδι που ξεφλουδίζεται και βγαίνει κάτι που δεν το περιμένεις. Έτσι και εγώ, προχθές θυμήθηκα την πρώτη φορά που έκλαψα με ψεύτικα δάκρυα.
Ήμουν στη Τρίτη Δημοτικού, με φουντωτά μαλλιά και γυαλιά. Η δασκάλα μας, έπαιρνε σύνταξη στη μέση της χρονιάς και με μια πρώιμη, σχεδόν συζυγική αποφασιστικότητα τα κορίτσια της τάξης οργάνωσαν μια δακρύβρεχτη γιορτή αποχαιρετισμού. Προσωπικά ήμουν αδιάφορος, έως χαρούμενος με την σύνταξη της καρακάξας.
Τι με ώθησε όμως να τρίψω τα μάτια μου και να βάλω ψεύτικα δάκρυα από τον νεροχύτη για να την χαιρετήσω; Μπορεί να έφταιγε η ανάγκη μου να ανήκω στο κλαμένο σύνολο, αυτή που με ανάγκασε πρόσφατα να αγοράσω All Star. Ίσως ο άγουρος έρωτας μου με την Σ. να έπαιξε τον ρόλο του. Πιθανότατα η υποκριτική μου φύση πρωτοεμφανιζόταν σαρώνοντας κάθε παιδικό αυθορμητισμό. Όπως και να έχει, το έκανα. Έκλαψα σαν να μου καθάριζα κρεμμύδια, χωρίς να με νοιάζει. Και φυσικά η Σ. δεν μου έκατσε ποτέ.
Οι συνειρμοί που με οδήγησαν σε αυτή την άβολη, υποκριτική, σχεδόν διασκεδαστική ανάμνηση, χωμένη κάπου στα εξερχόμενα του εγκεφαλικού φλοιού μου, είναι απροσδιόριστη. Μόνο τα δάκρυα έχουν σχέση με αυτό που θέλω να πω.
Ο Π. πέθανε. Ηλικιωμένος, ταλαιπωρημένος, ένας θάνατος σχεδόν λύτρωση. Καλό φίλο δεν τον λέω, άνθρωπο που χάρηκα που γνώρισα σίγουρα. Αυτό μπορεί να είναι και πιο σημαντικό. Τα νέα έφτασαν από έναν άνθρωπο που δεν έχω χαρεί που έχω γνωρίσει, μια κοινή γνωστή. Τα αναφιλητά της με εκνεύρισαν, αυτό όμως που με εξόργισε ήταν ο πρόλογος «Άσε δεν έχω κοιμηθεί όλο το βράδυ, ο Π. πέθανε τελικά».
Οι θάνατοι των άλλων λοιπόν. Και τα δικά μας μέτρα. Δεν έχει σημασία ο θάνατος του, αλλά ο δικός μου χαμένος ύπνος. Δεν έχει σημασία η εσωτερική οδύνη, απλά η έκφραση των δακρύων. Δεν μας ενδιαφέρουν οι καλές αναμνήσεις, απλά το ψυχαναγκαστικό κλάμα, το trendy των κηδειών, το μαύρο γυαλί σαν μοιραία σταρ του cinema.
Όταν κάποιος πεθαίνει, δεν ζει ανάμεσα μας. Ζει για εμάς. Για να εξυπηρετεί τις αναμνήσεις του καθενός, για να ξεφλουδίζει το κρεμμύδι του. Απλά, εκεί που το ξεφλουδίζεις, να είσαι προετοιμασμένος. Μπορεί να εμφανιστεί και κανά μπάσταρδο δάκρυ. Αν μπορείς κρυφτό. Κάντο μόνος σου. Θα σε εκτιμήσω.

To burn out εφτασε

2007-04-19T12:45:00.000-07:00

H δουλειά είναι τόσο γελοία απαιτητική όσο και άχρηστη και με το ζόρι προλαβαίνω να μπω στο blog. Πόσω μάλλον να γράψω. Αυτό που θέλω να πω είναι πως πετάω κάτι σκόρπιες σκέψεις μέσα από το ταλαιπωρημένο, μισοκαμμένο κρανίο μου στα μούτρα σας.

1. Αν γινόταν Παγκόσμιος Διαγωνισμός άκαιρης και άχρηστης χρήσης των γυαλιών ηλίου, βλέπω κάτι τύπισσες που αντικρίζω καθημερινά στο Μετρό να κερδίζουν τη πρώτη θέση εύκολα. Ρε κορίτσια, σκοτεινά είναι, βγάλτε τα γυαλιά - μάσκες, πάλι άσχημες είστε.

2. Οι Αμερικάνες τουρίστριες έχουν καταλάβει το κέντρο της Αθήνας. Κυκλοφορούν σε μεγάλες ομάδες (νομίζουν πως είναι ασφαλές), στα μαγαζιά παίρνουν ένα μπουκάλι κρασί ανά 9 άτομα (η παγκόσμια οικονομία περνάει κρίση) και ανεξαρτήτως καιρού φοράνε σανδάλια στα άσπρα, άσχημα και παχουλά τους ποδαράκια.

3. Είμαι 27 χρονών και δεν ξέρω να ξυρίζομαι. Η πρόταση φαίνεται γελοία από μόνη της, αλλά είναι αλήθεια. Σχεδόν δηλαδή. Ξέρω, να ρίχνω στο χέρι μου αφρό, να τον απλώνω στο ξηρό μάγουλο μου και να ζεσταίνω με – πολύ σπάταλο, οικολογικά εγκληματικό – καυτό νερό. Ξέρω να ακουμπάω το ξυράφι, να νιώθω πως παίζω σε διαφήμιση με αυτούς τους τύπους χωρίς προγούλι και μια γκόμενα που φορα το γαλάζιο πουκάμισο τους να τους περιμένει χαμογελαστή και δροσερή έξω από το μπάνιο. Ξέρω βασικά τα τυπικά. Δια τηλεοράσεως. Και κόβομαι διαρκώς.

4. Έχω μεταβληθεί και επίσημα σε έναν μικροαστό, με δάνειο. Η εμπειρία μου με τις τράπεζες ήταν φρικιαστική. Έσφιγγα το (σχεδόν άδειο) πορτοφόλι μου όποτε μιλούσα μαζί τους. Σκέφτηκα να τους ζητήσω να με φιλήσουν, αφού όταν κάνω σεξ (με γαμάνε στη προκειμένη) θέλω και λίγο έρωτα.

5. Ο Σαρμπέλ έχει εκτοπίσει στη κορυφή του hate list μου, ακόμα και την μέχρι πρότινος αδιαμφισβήτητη πρωτιά της Ελντας Πανοπούλου.

6. Είμαι επίσημα ερωτευμένος με την Marion Cotilliard.

Επιστρέφω στη φούσκα μου, οι ανακρίβειες και οι βλακείες είναι αφορολόγητες και δεν έχουν penalty όπως οι γαμωτράπεζες. Επίσης, μια βόλτα 3 λεπτών στη blogosfera με έκανε να θέλω να κλείσω το blog μου. ΄Η να αρχίσω ανελέητο metablogging. Πλην εξαιρέσεων σαφώς.

Ετεροχρονισμένο

2007-04-01T10:37:00.000-07:00

Κάθεσαι στα πόδια μου και κλαις. Ζητάς να σταματήσω να μιλάω. Σου λέω, την αλήθεια, δεν μπορώ άλλο, άσε με ήσυχο πια.
Και αρχίζεις να απαριθμείς τα παλιά, όλα όσα περάσαμε μαζί, όλα τα όμορφα απογεύματα, κάτι ξυπνήματα, στιγμές που το μόνο που μετρούσε ήταν η στιγμή.
Μαλακίες και αδικίες. Αν υπήρχε διαιτητής των σχέσεων, θα σε είχε αποβάλλει με κόκκινη εδώ και ώρα. Αλλά είναι πουλημένος ο καριολης.
Έξυπνο κορίτσι, προχώρα τη ζωή σου. Μην μένεις σε μέτριους στον ρόλο των καλών, σαν και μένα. Οι χαμένες ψυχές δεν είναι ασφαλισμένες και ένας έγκαιρος χωρισμός, σώζει από πρόωρη γήρανση.
Αυτό ήταν ετεροχρονισμένο.
Αλλά κάτι κυριακάτικα απογεύματα όπως αυτό, με τα σεντόνια να βρωμάνε το πατσουλί της χθεσινής ανώνυμης, και το ξύρισμα να είναι ο μόνος τρόπος να εξαγνιστώ, λείπεις και ας μην το πω ποτέ. Για να μην χαλάσω το καλοσμιλεμένο μου , σκληρό, προφίλ.

Saturday night live

2007-04-01T06:09:00.000-07:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Πανέμορφα περάσαμε στη συναυλία* του Κωνσταντίνου Β. χθες. Ευτυχώς ο Γιάννης έχει μια πανέμορφη συνήθεια** και η εναλλακτικά ντυμένη Χ.***, μια ακόμα καλύτερη αντίληψη των πραγμάτων.

*Αρπαχτή 45 λεπτών αξίας 29 ευρώ

** Ευσπλαχνικός αλκοολισμός

*** Ελευθεριότητα σεξουαλικών ηθών.

Karaiskaki.Sin City III

2007-03-25T10:51:00.000-07:00

Κάθε φορά που βλέπω αυτές τις περήφανες made in Taiwan μπλούζες γεμάτες ιδρώτα και ελληνικό DNA, με το μήνυμα «Τούρκος καλός μόνο νεκρός» και άλλα τέτοια ΟΥΚ friendly μου έρχεται στο μυαλό μια παλιά ιστορία:

Κατακαλόκαιρο, στον θαυμαστό κόσμο του Ελληνικού Στρατού. Ο Ανθυπολοχαζός μας έχει πάει για πορεία κάποιων χιλιομέτρων, αλλά χάνει τον δρόμο, μαζί με τη ψυχραιμία και την ελάχιστη ευφυΐα του. Καμία 50ρια μαλάκες προχωράνε μέσα στο λιοπύρι, με αφάνταστη προσπάθεια, ιδρώνουν και βρίζουν σαν να μην υπάρχει Θεός, αλλά μόνο η Παναγία. Κάποια στιγμή φτάνουμε στο ξέφωτο. Ξαπλώνουμε κάτω για ανάσες, όταν πλησιάζει ο τελευταίος φάνταρος. Έχει βγάλει το χιτώνιο και φοράει μια μπλούζα με έναν ελληνικό αετό να σκίζει μια τούρκικη σημαία. Ohhh scary. H φωνή του βγαίνει πιο πουτανίστικη και από της Σάσας Μπάστα, τη στιγμή που λεει «δεν αντέχω άλλο». Μετά λιποθυμάει μπροστά μας, δίνοντας πλήρη θέα της (όχι και τόσο) περήφανης μπλούζας του. Εγώ στην γωνιά μου, γελάω ιδρωμένος. Λίγο αργότερα ο wannabe OYKας πήρε αναβολή. Από το πεζικό. Φλώρος, μέχρι και εγώ άντεξα.
Αυτό νομίζω πως είναι το νόημα αυτών των συμβόλων. Μεγάλη κραυγή, μικρό πουλί. Είχα καιρό να δω τέτοιες μπλούζες, τα μέρη που συχνάζω δεν πολυσηκώνουν εθνικισμούς και άλλες ηλιθιότητες, αλλά το Σάββατο στο γήπεδο αναγκαστικά έπεσα πάνω τους.
Να διευκρινίσω κάπου εδώ πως δεν πήγα στο γήπεδο με τη θέληση μου, αλλά για άνωθεν επαγγελματικούς λόγους. Για να δεχθώ να παραστώ, είχα απαιτήσει προσωπική τηλεόραση μπροστά από τη θέση μου, πανοραμική θέα και 6 αστυνομικούς να με περιστοιχίζουν και να απομακρύνουν οποιονδήποτε αντιπαθούσα. Το αποτέλεσμα ήταν να παρακολουθήσω μόνος το παιχνίδι καθώς δεν συμπαθούσα κανέναν από τους 30.000 βλάκες. (η ξανθιά της vodafone είναι η εξαίρεση ΟΚ;).
Μόλις είχα δει στις ειδήσεις πως τα μέλη της Χρυσής Αυγής είχαν μια έντονη μέρα το Σάββατο καίγοντας βιβλία το πρωί και σπάζοντας κεφάλια το βράδυ. Αναψα ενα μεγαλο τσιγαρο, ήπια μια γουλιά σκατς και κάπου εκεί τον είδα. Περίπου 17 χρονων, προφανώς πιο virgin και από τον ίδιο τον Μπράνσον, και γι' αυτο έξαλλος. Σαν ζώο. Σαν σκυλί. Φώναζε για τους Μουσουλμάνους , βρίζοντας τους την Παναγία τους, ενώ έσκιζε μια ελληνική σημαία για να τους πετάξει το κοντάρι. Φυσικα φορουσε την περήφανη μπλουζα, αν και οταν ερθει η ωρα της στρατευσης προφανως θα παει ναυτικο για να την παλεψει. Φουντωσα. Σηκώθηκα, τον πλησίασα με το αγριεμένο ύφος (copy paste από το Sin City) και του έριξε μια γροθιά στη μούρη. Λίγο πριν το αίμα λερώσει την λαδωμένη μπλούζα του, φώναξα «Πάρτα παλιότουρκε». Φεύγοντας είδα ένα πλήθος ξέχειλων από ελληνικό dna , χρεωμένων, φοβικών και δανειοληπτών οικογενειαρχών να τον κατασπαράζουν με λύσσα τον απιστο. Και για κάποιο λόγο θυμήθηκα την τελευταία σκηνή από το Άρωμα. Της μπόχας.

7even movies

2007-03-18T11:47:00.000-07:00

Το να κάνεις λίστα με τις καλύτερες ταινίες σου και να μην περιλάβεις το High Fidelity
είναι σαν να κάνεις σεξ, τρώγοντας. ‘Η να θαυμάζεις τον Ηλία Ψινάκη και τον Αλέξανδρο Παναγούλη ταυτοχρονα. Anyway απίθανο. Τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα.
Πολύ καιρό πριν ανακαλύψω τον Χορνμπι γραπτώς, πήγα να δω την ταινία, ως συνήθως ανυποψίαστος για το τι θα δω, ως καλλιτεχνικά αναλφάβητος. Λίγο αργότερα, είχα φύγει ερωτευμένος με τη Lisa Bonet την ώρα που σκαρφιζόμουν τις δικές μου λίστες. To highlight μου, η ώρα που υποψιάζεται πως η γκόμενα τα έχει με τον Ιαν. «Το σεξ που θα κανεις μαζί του, είναι στο μυαλό μου το πιο τρελό, διεστραμμένο σεξ που έχει γίνει ποτέ στον πλανήτη». Η επιτομή της αντρικής φύσης.
Και επειδή είμαι άνδρας, και εκτός από ευαίσθητος, έχω και ένα αταβιστικό βίαιο ένστικτο μέσα στα γονίδια μου, δεν μπορώ να αγνοήσω μια ταινία για πραγματικούς γκάγκστερ, γεμάτο έρωτες, λεφτά και αίματα όπως το Carlito’s Way. Eνας κολλητός ονόμασε το μαγαζί του με το προδοτικό Pachanga και αυτό λέει πολλά και για μένα και για τους φίλους μου. Κορυφαία στιγμή, το τέλος. «Lay down. Sorry baby, I tried the best I could, honest... Can't come with me on this trip, Loaf. Getting the shakes now, last call for drinks, bars closing down... Sun's out, where are we going for breakfast? Don't wanna go far. Rough night, tired baby... Tired». Ο Αλ Πατσίνο πεθαίνει και δεν χορταίνω να τον βλέπω.
Αυτό ακούστηκε λίγο παρανοϊκό έως και ανώμαλο, όσο ανώμαλος ήταν ο Jake La Motta στο επικό Raging Bull. Ο Ρομπερντ Ντε Νίρο, γίνεται φέτες, πλακώνει στο ξύλο όλο τον κόσμο, παχαίνει και εκφυλίζεται, στην καλύτερη πυγμαχική ταινία όλων των εποχών. Και ο Μαρτιν Σκορτσεζε, βραβεύτηκε για την φετινή μαλακία του, αντί να τον προσκυνήσουν έξω από τα ασπρόμαυρα ρινγκ που σχεδίασε. Ντροπή.
Γράφω ντροπή και το θεωρώ όνειδος για την αρσενική μου φύση, αλλά πριν γνωρίσω τον Οττο Ρεχάγκελ, ο μοναδικός Οττο που ήξερα, ήταν ο πρωταγωνιστής του «Εραστές του Αρκτικού Κύκλου» . Ο Julio Medem με το καρκινικό όνομα φτιάχνει μια ιστορία αγάπης, τόσο απτή και απλή που με άφησε άναυδο. Οττο + Αννα = LFE και εγώ προσκυνώ συγκινημένος.
Ποτέ όμως δεν γνώρισα τέτοια σχέση και οι περισσότερες που είχα θα ήθελα να σβηστούν από το μυαλό μου. Κάπως σαν την impulsive Clementine στην «Αιώνια Λιακάδα» . Ο Κάρεϊ σκορπάει το ταλέντο του χωρίς γκριμάτσες, το τραγούδι στο τέλος σε κάνει να θες να κλάψεις και εγώ αισθάνομαι όλο και περισσότερο «γλυκούλης» συνειδητοποιώντας τις επιλογές μου στον κινηματογράφο.
Καιρός για λίγο ακόμα αίμα. Old boy. Αμαρτία, εκδίκηση και παρανοϊκοί Κορεάτες φιλμογραφούν το ροκ. Το στομάχι μου δέθηκε κόμπο, ο σεναριογράφος είναι παρανοϊκός, δεν θα ήθελα να του κάνω κακό ποτέ στη ζωή μου.
Θα ήθελα όμως να γνώριζα στην ακμή τους, αυτούς του βλάσφημους μπάσταρδους, ικανούς να σατιρίσουν ακόμα και τον θάνατο τους. Και το χειρότερο είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που αμφισβητούν το αγγλικό χιούμορ. Bollocks.

Allimiamera, thanx για το μπαλακι, βοηθησε να ξεπερασω τον θρηνο μου. Πεταω το μπαλακι στους εξης:
Πολυκαρπο
Hob
Bruce
Misirlou
Παραληρημα
Minessota
6 million
Tom
Και στη Lee, στην οποια χρωσταω ενα ποστ. Βαρεθηκα να βαζω λινξ γαμωτο

Σκυλισια ζωη

2007-03-15T04:49:00.000-07:00

Σε αυτή την πολιτικώς ορθή, κυριλέ ανταλλαγή σεξουαλικών εμμονών, αδιάφορων αναμνήσεων και συγκεκαλυμμένου φλέρτ που ονομάζεται blogosfera το μόνο που έχω να προσφέρω, το μοναδικό που θα διάλεγα σαν πρώτη είδηση στη μικρή προσωπική μου εφημερίδα, το μόνο που θα επέλεγα σαν έκτακτη είδηση στο τηλεοπτικό κανάλι του μικρόκοσμου μου είναι το εξής:

Κάποιος σκότωσε τον σκύλο μου, γαμώ την Παναγία μου.

Ο υπότιτλος είναι ντεμέκ απειλητικός: δολοφονε της φολας, αν σε έβρισκα, το τέλος σου θα ηταν αργό. Βασανιστικό. Αιματηρό. Ηδονικό. Ιδανικό.

ΥΓ Συγνώμη για την βλασφήμια, αλλά κάποιος έχει πει πως μόνο όσοι βρίζουν τα Θεία έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο οικειότητας με τον άλλο κόσμο. Και εγώ το έχω κάνει.

Goal

2007-03-02T02:06:00.000-08:00

To χορτάρι είναι συνθετικό και υγρό. Η ώρα είναι μετά τις 12, έχουμε μπει στη Τετάρτη και εγώ βλέπω το χνώτο μου να μοιάζει με εκπνοή τσιγάρου. Έχει κρύο, αλλά δεν με νοιάζει, ούτε θέλω να καπνίσω. Το μόνο που νιώθω είναι ένας σχεδόν ευχάριστος, πόνος στα μέλη μου και μια στιγμιαία ευεξία, αποτέλεσμα της σπάνιας άσκησης στο ταλαιπωρημένο σώμα μου.
Νιώθω πως δεν μπορώ να τρέξω άλλο, ο οργανισμός μου διαμαρτύρεται. Κοιτάω στιγμιαία το σπίτι απέναντι από τα γήπεδα. Ένα φως είναι ανοιχτό, μάλλον θα βλέπουν Θέμο. Μπορεί και το Σπιρτόκουτο. Το φως, στην ουσία δείχνει τη ματαιότητα του αγώνα που εκείνη τη στιγμή είναι η πεμπτουσία της ύπαρξης μου. Συνειδητοποιώ στιγμιαία, μόνο για ένα δευτερόλεπτο, πως δεν κάνω κάτι σημαντικό. Κανείς δεν ασχολείται εκτός από μένα και 13 άλλους κοντά στα 30, με κοντά παντελονάκια, κοιλίτσες, μερικοί καραφλίτσες και ιδρωμένες τρίχες. Υπέροχα ρομαντικό να γίνεσαι παιδί, σε έναν κόσμο γεμάτο ανάλατες ενήλικες υποχρεώσεις. Δεν μας νοιάζει η ασημαντότητα μας.
Το παιχνίδι σχεδόν τελειώνει. Είμαι ευχαριστημένος με την απόδοση μου. Έχω βάλει ήδη ένα γκολ, έχω χάσει αρκετές ευκαιρίες, έχω τρέξει, έχω κάνει το καθήκον μου απέναντι στο πιο σημαντικό περιουσιακό στοιχείο μου: το σώμα μου. Το σκορ είναι ισόπαλο και το πνεύμα παραδίδεται μέχρι τη λήξη. Σφίγγω το ιδρωμένο χέρι μου, το νιώθω κολλώδες. Εκπνέω καπνό χωρίς τσιγάρο.
Το παιχνίδι παίζεται μακριά, εγώ παρακολουθώ σχεδόν αμέτοχος. Η μπάλα έρχεται στα πόδια του Μ. Η σπονδυλική μου στήλη τραντάζεται, τα πόδια μου δουλεύουν ερήμην μου. Την σπρώχνει όσο χρειάζεται μπροστά μου. Την ακουμπάω ελάχιστα, νιώθω πως είναι ιδανικά φουσκωμένη, ότι και να σημαίνει αυτό. Ο τερματοφύλακας βγαίνει για να μου κλείσει το οπτικό πεδίο. Ξέρει πως είμαι σχεδόν άμπαλος και πάει να με πανικοβάλει. Όμως σήμερα είναι η μέρα μου, βλάκα.
Είμαι μακριά από το τέρμα, τον βλέπω να τρέχει, κολλάω στο πορτοκαλί της φανέλας του και τα προτεταμένα χέρια του. Για λίγο. Τη στιγμή που έρχεται κατά πάνω μου, η καμάρα του ποδιού μου, διώχνει τη μπάλα με τα ιδανικά φάλτσα. Περνάει κάτω από τα πόδια του, την ώρα που αδυνατώ να σταματήσω να τρέχω. Τη βλέπω με την άκρη του μυωπικού μου ματιού να χτυπάει πανέμορφα στο δοκάρι και να μπαίνει μέσα στα δίχτυα. Χαμόγελο.
Στέκομαι στο σημείο του κόρνερ. Ένα αυτοκίνητο περνάει, o οδηγός ακούει Σαρμπέλ or something και μάλλον σκέφτεται το δάνειο του. Ακυρώνει για ένα δευτερόλεπτο τη στιγμή μου, όχι όμως για πολύ. Οι κοιλαράδες συμπαίκτες μου, μεταμορφωμένοι σε αθώα παιδιά, πέφτουν πάνω μου, πανηγυρίζοντας. Μαϊμουδίζουμε συμπεριφορές από το γήπεδο γελώντας. Αγκαλιαζόμαστε, χωρίς ομοφυλοφιλικές υπόνοιες. Αυτοαποθεωνόμαστε. Υποκλίνομαι σε ένα υποτιθέμενο κοινό και πονάω στα γόνατα.
Δεν με νοιάζει. Μερικές φορές η αλήθεια όλου του κόσμου μπορεί να βρίσκεται σε ένα καλό σουτ.

photo κλεμμενη απο εδω

Take Five

2007-02-20T06:04:00.001-08:00

Καλή φάση αυτό με τα 5 πράγματα που πρέπει να ξέρετε για μένα, χωρίς να ξέρετε εμένα. Σε βγάζουν από το τέλμα και δίνουν μια αίσθηση φιλίας και συντροφικότητας στη στυγερή blogo(σλο)βλακία.

1. Είμαι τρελαμένος με το διάβασμα. Με το εσωστρεφές και ανούσιο διάβασμα. Είμαι junky. Στο σπίτι μου, πάντα υπάρχουν πράγματα να διαβάσεις. Aκομα και στους τοίχους. Εχω χάσει αεροπλανο, εχω ξεχάσει να φάω, έχω αρνηθεί εξόδους γεμάτες υποσχέσεις για ένα καλό βιβλίο. Εχω διαβάσει ο,τι βλακεία υπάρχει , ακομα και το nick μου από βιβλιο είναι (οποιος το βρει κερδιζει ενα υπογεγραμμενο ποστ απο μενα με μελλοντικη αξια) και πάντα ο στόχος μου ήταν να γράφω καλά. Κάποια στιγμή, θα το κάνω.

2. Η πιο έντονη ανάμνηση μου, ήταν όταν ήμουν μικρός στο μίζερο σπίτι της γιαγιάς μου, ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Η Θεούσα grandmother, μου έλεγε για την ζωή μετά τον θάνατο. Έβαλα τα κλάματα, σκεφτόμενος αυτό το μάταιο, αέναο της ζωής. Δηλαδή θα ζω για πάντα; Για πάντα; ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ; Έκλαιγα για δυο μερες με τις πρώιμες φιλοσοφικές μου σκέψεις. Μετά ανακάλυψα το αλκόολ.

3. Δεν φοβάμαι κανέναν άνθρωπο, δεν φοβάμαι την πλήξη(έχω το νούμερο 1 και άλλες καβάντζες), δεν φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι τον θάνατο. Τον αργό, εκφυλιστικό θάνατο. Και τον δικό μου και των ανθρώπων που αγαπώ. Περιμένω το φάρμακο κατά του καρκίνου, για να κόψω το κάπνισμα. Που είναι και αντίδοτο κατά της μοναξιάς μου, ενίοτε…

4. Είμαι ψώνιο. Με τα ρούχα. Θέλω να είμαι μονίμως καλοντυμένος, ακόμα και όταν παίζω μπάλα. Όχι ρηχά, αλλά με στιλ. Όχι με στάμπες DKNY στο μέγεθος των βυζιών της αδικοχαμένης Αν Νικολ στο στέρνο, αλλά διακριτικά και ψαρωτικά. Δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά είμαι σε καλό δρόμο. Και δεν είμαι gay, για όσους σκέφτηκαν το αντίθετο.

5. Ο φόβος της μικροαστικής ζωής φωλιάζει μέσα μου. Βγαίνοντας από μια παρανοϊκή οικογένεια, έχω δυο αξιώματα: Μισώ τον ανεύθυνο πατέρα μου. Και αγαπώ με όλα τα διαθέσιμα συμπλέγματα τη στοργική μάνα μου. Δεν θέλω μια σχέση κατ’ ανάγκη, ένα σάπισμα σε ένα μικρό διαμέρισμα με κάποια λάθος επιλογή. Και γι’ αυτό όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην αντικοινωνικότητα. Αν και θα ήθελα να κάνω μια κόρη τσαχπίνα και έξυπνη κάποια στιγμή.

Ευχαριστω τη Lee για τη προ(σ)κληση. Πεταω το μπαλακι στους ανορεχτους
Polikarpos
misirlou
Bruce
Allimiamera
Ηοb
και στον βαρυ αυτοαναφορικο Tom

Ο Γιώργος Αμανατίδης και η μαγεία μιας μαγαρισμένης Κυριακής

2007-02-04T14:27:00.000-08:00

Είναι Κυριακή βράδυ, ζω μέσα στα κλισέ, βλέπω τον βασιλιά της
Βλακείας Γεώργιο Αμανατίδη τον Α’ να ξερνάει μαλακιούλες, μαλακώνω το μυαλό μου με τηλεόραση, βουλιάζω στον καναπέ, ανάβω (άλλο) ένα τσιγάρο και προσπαθώ να ανοίξω το μυαλό. Αδυνατώ.
Είμαι 27 χρονών. Δουλεύω. Κερδίζω. Ψωνίζω. Καταναλώνω. Πίνω. Ντύνομαι. Μπανίζω αμάξια, θέλω να αγοράσω νέο. Μένω μόνος, είμαι περήφανος για την γωνιά μου. Κάνω καλά τη δουλειά μου. Ικανοποιώ τα αφεντικά μου. Μου πετάνε ξερολούκουμα και τους κουνάω την trendy ουρά μου.
Σκέφτομαι όμως το μέλλον και ψαρώνω. Δεν βλέπω μέλλον, μόνο την επανάληψη του παρόντος. Το μόνο που παίζει είναι ψευτο-καβάντζες, να βγάλω περισσότερα λεφτά, να δουλεύω λιγότερο, πράγματα αντιφατικά, αντικρουόμενα, πράγματα μπερδεμένα.
Και αναρωτιέμαι την ώρα που καίω τα δάχτυλα μου από το τσιγάρο: Αυτή είναι η ζωή που θέλησα; Την αέναη επανάληψη; Την αιώνια κατανάλωση; Το νοικοκυριό μου; Τις ψευτοεπαναστάσεις μου; Το κοστούμι (ναι ρε, κοστούμι), στην τιμή μηνιάτικου που θέλω να αγοράσω, βρίζοντας την τηλεόραση που τελικά, έχει διαμορφώσει την φιλοσοφία(;) μου (;;), το μυαλό μου.
Ωραία ρε μάγκα, αντε και γαμήσου, τι μας λες τώρα; Το παίζεις Irvine Welsh της Κυριακής; Γράφεις το trainspotting σου; Τι προτείνεις;

Εχω έναν φίλο που τα παράτησε όλα. Την έτοιμη δουλειά του, τα 1200 στο χέρι στα 25. Την ρουτινούλα του. Τα ξύδια μας, το Σ/Κ, ανίκανα να μας δώσουν χαμόγελο μέσα στην εβδομάδα. Την αίσθηση στο στόμα, σαν να έχουμε γλύψει την άμμο της γάτας τη Δευτέρα το πρωί. Όλα.
Πήρε τα μπαγκάζια του, έκανε ταξίδια, δούλεψε από εδώ και από εκεί και σκέφτεται να μείνει εκτός Αθήνας για πάντα. Δεν έχω τα αρχίδια, θα παραμείνω αυτός που θα αποθεώνει από απόσταση τον Σ., ο παλιόφιλος που δεν κράτησε τις υποσχέσεις της αιώνιας νεότητας. Δεν είμαι ικανός να αφήσω τις αναμνήσεις μου, τα παπούτσια μου, τη βολη μου, τον καναπέ μου, το laptop στο οποίο γράφω τις μαλακίες μου. Ακόμα και αν σε κάτι αδρανείς στιγμές, όπως η τωρινή, θα το θέλα όπως ο χαρμάνης ενός ταξιδιού με τον ΟΣΕ , ένα τσιγάρο. Οπότε;
Τίποτα, πάω να δω τις αμφισβητούμενες φάσεις από τον αντιβασιλιά της Ηλιθιότητας, Π. Βαρούχα. Έχω και δουλειά αύριο.

No A La Represion Pretenderis

2007-01-23T09:12:00.000-08:00

Χθες βράδυ, όλα κυλούσαν συνηθισμένα. Είχα πάρει τη μεσκαλίνη μου, πάλεψα με μια αρκούδα που καθόταν στο καθιστικό, κατσικώθηκα στον καναπέ και άνοιξα τη τηλεόραση. Πάτησα το 2 (ΝΕΤ, όποιος δεν έχει στο 2 τη ΝΕΤ, στο 4 το MEGA και στο 5 τον ANT1 είναι ανώμαλος) και ταξίδεψα στην Οαχάκα.
Σπάνια ζηλεύω ανθρώπους. Λίγοι άλλωστε έχουν το πνευματικό μου επίπεδο, τα ζωώδη μου ένστικτα και την στιλπνή μου κόμη. Ωστόσο τον Γιώργο Αυγερόπουλο, το ομολογώ, τον ζηλεύω. Ο τύπος κάνει μια δουλειά όμορφη, έχει έναν λόγο να σηκώνεται από το κρεβάτι και ενημερώνει. Η τελευταία λέξη θα μπορούσε να μπει και με το πλήκτρο capls lock πατημένο.
Τους ανθρώπους της Οαχάκα, δεν τους ζήλεψα ακριβώς. Τους παραδέχτηκα σίγουρα. Τους σεβάστηκα, δεν τίθεται θέμα. Τους θαύμασα με μια μικρή δόση φθόνου, για την μεμονωμένη φάση επανάστασης που έζησαν. Αυτά, πριν την συνειδητοποίηση του αναπόφευκτου, βέβαια, πως κουμάντο κάνουν άλλοι.
Κάποια στιγμή, κατά λάθος πατήθηκε το 4 στο τηλεκοντρόλ. Και το τσιγάρο (σαν μεγάλη κιμωλία) που κρατούσα παραλίγο να μου κάψει το εύφλεκτο χαλί, το οποίο τινάζω όποτε ξεμένω από τσιγάρα για να ξεχαρμανιάζω. Από το Μεξικό βρέθηκα στη Χώρα του Πρετεντέρη. Την αγόρευση του Καρατζαφέρη. Τον Φόβο του Πολίτη. Τον εχθρό της αποσταθεροποίησης. Τον Μεγάλο Χειραγωγό. Και συνειδητοποιώντας πως η μεγαλύτερη επανάσταση που θα μπορούσα ποτέ να κάνω είναι να κλείσω την τηλεόραση, μετά τους τίτλους τέλους του Εξάντα, το έκανα. Ο εφιάλτης είχε μόλις τελειώσει.

RIP Lava Bore. Γαρδελλης των '00s

2007-01-21T10:11:00.000-08:00

Ήταν η εποχή που κάπνιζα τα Camel Lights τα παλιά. Τα καλά, για τους μύστες. Δεν ήμουν αμούστακος, όχι, απλά νεότερος. Κατηφόριζα τη Φιλελλήνων, έριξα ένα βλέμμα γεμάτο προσποιητή νοσταλγία στο μέρος όπου κάποτε (το 1950) ήταν το παπουτσάδικο του παππού μου και καταράστηκα την ατυχία που δεν με γέννησε πλούσιο. Έφτυσα.
«Έχω την εντύπωση πως το μαγαζί θα μυρίζει σαν αποδυτήρια ποδοσφαιρικής ομάδας. Αντρών» είπε με την γνωστή εύθυμη απαισιοδοξία του ο Γ. Δεν μύριζε αποδυτήρια. Εκτός και αν στα εσωτερικά των γηπέδων, έφηβες – εν δυνάμει – παρθένες, λολίτες από τα Βαλκάνια και κακοκουρεμένοι Γιουγκοσλάβοι αναμειγνύονται ακούγοντας «τις επιτυχίες της εποχής».
Απ’ έξω είχε έναν φοίνικα, μια επιγραφή με νέον που έγραφε “LAVA BORE” και από μέσα, οι υποσχέσεις έκαναν παρέα με την τεστοστερόνη και τις φερομόνες. Όσοι έχουν περάσει από Σταδίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα δεν μπορεί να μην το έχουν προσέξει. Μερικές φορές, συνήθως τις Τρίτες, ορδές από ορεξάτα νιάτα, κοντά στα 16 μέλη 5μερων εκδρομων από Βαλκάνια, αλλά και δροσερές Σουηδέζες με λευκά πόδια, Αυστραλέζες με φακίδες και Αμερικάνες που δηλώνουν Καναδέζες, λόγω ταξιδιωτικών οδηγιών, πηγαίνουν προς τον ναό του Σταμάτη Γαρδέλλη των 00’s.
Στους Ολυμπιακούς, το trash μαγαζί έζησε τις δόξες του. Αποκλεισμένοι Ιάπωνες τζουντόκα φασώνονταν με γκόμενες από το Λουξεμβούργο, παίκτριες βόλεϊ χούφτωναν Έλληνες με abibas παπουτσάκι και το σύμπαν τα είχε παίξει κανονικά.
Και ξαφνικά, ένα μαλακισμένο που μαχόταν (για τι;) πέταξε μια μολότοφ και παρέδωσε τις ελπίδες του μέσου Έλληνα για κοσμοπολίτικο υπερατλαντικό γαμήσι στις φλόγες.
Εχω μια κατάρα για σε, σαβουρογάμη άπλυτε, εμπρηστή ελπίδων. Σου εύχομαι να γίνουν μόδα ξανά οι Dr Martins και να χαρακτηριστείς trendy, μόνο και μόνο γι’ αυτό που έκανες. Και να λουστεί και το μαλλί σου ερήμην σου. Φυσικά.

PS 1. Την λυπηρη πληροφορια την πηρα από εδώ. Αρχιδια.
PS 2 Έχω μια άσχετη απορία. Για λίγους . Γιατί θεωρούν κάποιοι πως θα δίνω τα καλά μου τα ευρω για να διαβαζω σε χαρτί τουαλέτας, έναν καραφλο με φωτογραφία Λολίτας να μου λεει μουτς; Τοσο ανωμαλοι υπαρχουν; Και μην μιλήσει κανείς για «ζηλόφθονες κομπλεξικούς». Ήμαρτον, τι να ζηλέψω;

O κυνικος

2007-01-15T10:42:00.000-08:00

Σαν απρόσκλητος ,φλύαρος και ελεεινός επισκέπτης, το πρωινό φως εμφανίστηκε επίμονο όσο ποτέ και διαπέρασε με ευκολία τα καλά κλεισμένα από τον ύπνο μάτια μου. Ο Μορφέας με την αγκαλιά του είναι καλός μου φίλος, και έτσι, παρά τις ενοχλήσεις της φύσης παρέμεινα ξαπλωμένος. Το χουζούρι είναι όμορφο πράγμα, αλλά δεν είναι εύκολο όταν γίνεται πάνω στο χορτάρι του Εθνικού Κήπου, πίσω από τους ξεγυμνωμένους θάμνους κοντά σε ένα παγκάκι. Τα γυαλιά ηλίου μου και ένα ξεγυρισμένο καφεδάκι είναι ότι χρειάζομαι, σκέφτηκα, αλλά σύντομα ο ύπνος είχε διαλυθεί και ήξερα καλά πως όλα αυτά είναι περασμένα μεγαλεία. Γυαλιά ηλίου, καφέδες, παρεούλα, γυναίκες, φίλοι, ραχάτι. Ολα ήταν παρελθόν. Εκτός από το τελευταίο.
Δόξα τω Θεώ εδώ και ένα χρόνο, που έχουν διαμορφωθεί οι νέες συνθήκες στην ζωή μου, από ύπνο και ξεκούραση δεν έχω παράπονο. Οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας θελήσω, μπορώ να αράξω σε κάποια ήρεμη γωνιά της πόλης – και δεν είναι και λίγες αυτές τελικά, από προσωπική πείρα το λεω – και να πάρω έναν υπνάκο. Υποχρεώσεις, προθεσμίες και άλλα τέτοια αστικά δεν υπάρχουν. Ούτε για πλάκα.
Σηκώθηκα μετά από λίγο, τεντώθηκα βαριεστημένα, τίναξα τα φύλλα που είχαν κολλήσει πάνω μου και παρατήρησα το περιβάλλον. Σκόρπια χορτάρια, παρατημένα παγκάκια, κιτρινισμένα φύλλα και πλακόστρωτοι δρόμοι. Δεν ήταν και έπαυλη, αλλά στην κατάσταση μου ,ήταν από τα αγαπημένα μου «κρεβάτια». Δροσούλα, σκιά και ησυχία. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω τίποτα άλλο. Το στομάχι μου δεν άργησε να κάνει αισθητή την παρουσία του. Πείνα καταραμένη. Και τώρα ήρθε η ώρα της επιβίωσης. Οι δρόμοι δεν είχαν ιδιαίτερη κίνηση. Η πόλη έμοιαζε ακόμα να κοιμάται. Μάλλον είναι Κυριακή. Αυτή την ημέρα την θυμόμουν από παλιά. Και φυσιολογικός να είσαι, δηλαδή πηγμένος σε καθημερινότητα, υποχρεώσεις και άλλα τέτοια, το καταλαβαίνεις. Η Κυριακή μυρίζει διαφορετικά.
Το περπάτημα στο πεζοδρόμιο μου έκανε καλό. Έστω και ανάμεσα σε χαζοχαρούμενες οικογένειες. Η όσφρηση μου, η πιο οξυμένη μου αίσθηση, μου έδωσε να καταλάβω πως το φαί είναι κοντά. Ο κουλουρτζής κοντά στο Σύνταγμα ήταν απασχολημένος με μια δοσοληψία με έναν κατάκοπο οικογενειάρχη και δεν με πρόσεξε που βούτηξα δυο κουλούρια και απομακρύνθηκα βιαστικός, με ατάραχο όμως ύφος. Καθαρή την βγάλαμε και σήμερα. Έστριψα προς Κολωνάκι και ανηφόρισα την Σκουφά με τα κουλούρια καλά φυλαγμένα. Ένα ήρεμο πλακόστρωτο στενό ήταν κοντά στον ορισμό της ευτυχίας αυτή την στιγμή για μένα. Το βρήκα εύκολα. Οι πολυκατοικίες έριχναν τον ίσκιο τους, οι άνθρωποι προφανώς ακόμα χουζούρευαν ή ξεδιάλυναν διαφημιστικά φυλλάδια και εφημερίδες και οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Κάθισα σε μια διακριτική γωνία και άρχισα να μασουλάω.
Είναι εκπληκτικό πως οι μικρές απολαύσεις σε αυτή τη ζωή, μπορούν να σε κρατήσουν και να σε κάνουν ευτυχισμένο. Πράγματα που όταν έχεις πολλά και στοχεύεις σε ακόμα περισσότερα δεν τα καταλαβαίνεις, αλλά όταν έχεις λίγα, τότε είναι όλη σου η ζωή. Είναι ποτέ δυνατόν με την παλιά μου ζωή να απολάμβανα τόσο πολύ ένα κουλούρι μέχρι το τελευταίο του σουσάμι; Μπα, με τίποτα. Τώρα θα κοιμόμουν σίγουρα, ημιλιπόθυμος από την κραιπάλη του Σαββάτου, πιθανότατα μόνος μου, δεν αποκλείεται όμως να ήταν δίπλα μου η Μυρτώ. Η σκέψη της εξακολουθούσε να φέρνει άσχημους συνειρμούς. Και έναν περίεργο πόνο στο γεμάτο πλέον στομάχι μου.
Ο πόνος έφυγε και εμφανίστηκε η έκπληξη, όταν τον άκουσα. «Καλά ρε πως με μυρίστηκες;». Ήταν ο Κυνικός. Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, αλλά αυτό μάλλον ήταν σε μια ζωή τόσο παλιά που είχαν ξεθωριάσει οι αναμνήσεις της. Σωματώδης, καστανός, με δυο μάτια που έλαμπαν εξυπνάδα. Το παρατσούκλι Κυνικός του είχε μείνει – σε μια πρωτοφανή επίδειξη αυτοσαρκασμού– γιατί ήταν ο πλέον συνειδητοποιημένος , από τους «όμοιους» για την κατάσταση μας. Σχεδόν αδιάφορος. Βρισκόταν κοντά μου εδώ και ώρα, αλλά η βουλιμία από την μια και οι σκέψεις μου από την άλλη με έκαναν απρόσεκτο.
«Που γυρίζεις πάλι ρε ρεμάλι; Σε παρατηρώ κανένα 10λεπτο και είσαι σαν χαμένος. Μην αρχίσεις πάλι να γυρνάς στα παλιά γελοίε τύπε. Προσαρμόσου στα νέα δεδομένα. Η επιβίωση μετράει». Τα μπινελίκια δεν το έδειχναν, αλλά ο ίδιος είχε αποδείξει εδώ και καιρό πως ήταν άξιος εμπιστοσύνης. Φίλος, από αυτούς που θεωρούν πως τα μπινελίκια είναι γλυκόλογα και προτιμούν να σε στολίσουν – πάντα με αγάπη-, παρά να πουν καλή κουβέντα. Είχε βρεθεί σε αυτή τη θέση εδώ και χρόνια. Εδώ που τα λέμε η ψυχραιμία και η κυνικότητα του μπορεί να οφείλονταν στην «παλαιότητα» του. Σαν τον στρατό. Ο παλιός είναι αλλιώς.
«Ρε Κυνικέ, παράτα μας. Έχει κλείσει σχεδόν χρόνος που σε ξέρω και μια ζωή τα ίδια. Το παίζεις άνετος και cool και δεν ανοίγεσαι ποτέ. Περνιέσαι για έξυπνος, αλλά δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες». Ήμουν κοντά στο να ξεσπάσω. Το είχα ανάγκη, αλλά ήξερα πως στην κατάσταση μου θα ήταν λάθος να χάσω τους ελάχιστους μου φίλους. Ολέθριο λάθος. Προτίμησα να αποχωρήσω διακριτικά. «Κοίτα , δεν έχω όρεξη για κουβεντούλα ρε φίλε. Θα πάω μια βόλτα, να ψάξω για κάτι πράγματα που θέλω και να σκεφτώ. Χωρίς παρεξήγηση» είπα και χωρίς να κουνηθεί το λιπαρό σώμα του, μου έγνεψε. Φεύγοντας τον άκουσα να λεει «Μην σκέφτεσαι πολύ. Θα τρελαθείς». Δεν ξεκαθάρισα αν ήταν ειρωνεία ή πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά προτίμησα να μην απαντήσω.
Κατέβαινα την Πανεπιστημίου, σκυθρωπός και αγριεμένος και οι περισσότεροι περαστικοί μου έριχναν βιαστικά βλέμματα ανησυχίας. Δεν θα ήμουν και η καλύτερη εικόνα, έτσι βρώμικος, αναμαλλιασμένος άκεφος και σκεπτικός αλλά το τελευταίο που με ένοιαζε ήταν η εικόνα μου εκείνη την στιγμή. «Ο Κυνικός και οι μαλακίες του» σκέφτηκα «όλη την ώρα τσιτάτα και αποψούλες , ο γελοίος. Στα δύσκολα με έχει βοηθήσει δεν λεω, αλλά όχι και να υποδύεται τον ρόλο του κηδεμόνα. Έχει απωθημένα ο τύπος. Ναι, ήταν ο πρώτος που γνώρισα όταν έφτασα σε αυτή την κατάσταση. Με στήριξε, με τον τρόπο του. Υλικά αγαθά δεν είχε, αυτό ήταν φυσικό. Αλλά από εμπειρία άλλο τίποτα. Μου έμαθε τα κατατόπια, τον τρόπο να επιβιώνεις στα δύσκολα και να χαίρεσαι στα εύκολα. Μου εκμαίευσε εύκολα ότι ήθελε να μάθει από την ζωή μου, την σχολίασε με το ύφος φιλοσόφου και μετά απ’ όλα αυτά συστήθηκε ‘Κυνικός. Με λένε έτσι γιατί δεν αγχώνομαι. Οι περισσότεροι δεν το ξεπερνούν εύκολα. Είναι σοκ. Εγώ αντιθέτως το έχω σκεφτεί από όλες τις πλευρές και αφού δεν μπορώ να το αποφύγω, το απολαμβάνω’. Όταν του πρωτοδιηγήθηκα την ιστορία μου ,ήμασταν καθισμένοι ένα απόγευμα, το πρώτο της νέας μου ζωής, σε ένα παρκάκι και μιλούσαμε ήρεμα, σαν καλοί φίλοι και ας γνωριζόμασταν λίγες ώρες. Άρχισα να του μιλάω συγκρατημένα, αλλά σύντομα τα ξέχασα όλα και η ανάγκη μου να αδειάσω, ξεπέρασε οποιαδήποτε αναστολή και συστολή. Σε αγνώστους μιλάς πιο εύκολα. Του είπα πως είχα γεννηθεί πριν 27 χρόνια στην Αθήνα, πως μεγάλωσα χωρίς καμία οικονομική δυσκολία, αφού οι οικογένεια μου πάντα τα έβγαζε εύκολα πέρα. Πατέρας αρχιτέκτονας με σπουδές στην Ιταλία, αγάπη σε κάθε τι όμορφο και κυρίως σε νεαρές γυναίκες, μητέρα που δήλωνε επαγγελματίας ζωγράφος κρύβοντας έτσι την εκ γενετής βαρεμάρα της πίσω από τις επιφανειακές της καλλιτεχνικές της ανησυχίες και την γιγαντιαία κληρονομιά του παππού μου και με λίγα λόγια ένα πρόβλημα ζωής λυμένο από την στιγμή που πρωτοέκλαψα. Του εξήγησα πως είχα μεγαλώσει στην ουσία μόνος μου, ανάμεσα σε βαριεστημένες υπηρέτριες και καλοπληρωμένους καθηγητές που είχαν σαν καθήκον την καλοπέραση μου. Δεν γνώρισα την ζέστη της οικογένειακής εστίας, αλλά δεν με πολυένοιαζε. Συνέχισα, λέγοντας του πως η πρωτοφανής ελευθερία για την ηλικία μου και το χαρτζηλίκι που άγγιζε τα όρια του τότε βασικού μισθού, μου εξασφάλιζαν καλοπέραση, φίλους και μεγαλώνοντας , γυναίκες. Για όρεξη και δημιουργία ούτε λόγος. Μετά από μια τυπική και αποτυχημένη απόπειρα να περάσω στο Πανεπιστήμιο, έκανα τα χαρτιά μου για σπουδές στην Ιταλία. Η δωρεά του πατέρα μου στο εκπαιδευτικό ίδρυμα ήταν γενναία και η απόφαση να με δεχτούν ακόμα περισσότερο από μέρους τους. Χωρίς να πληρώ κανένα τυπικό κριτήριο, οι πόρτες του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας άνοιξαν διάπλατα αποδεικνύοντας πως και στην γενέτειρα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, λίγα χρήματα μπορούν να κάνουν την διαφορά.
Η σκέψη της Φλωρεντίας με έκανε να χαμογελάσω, αλλά το απότομο φρενάρισμα πάγωσε τις αναμνήσεις και το χαμόγελο. «Άμα σε πατήσω εγώ θα φταιω ρε ζώον;» αναρωτήθηκε ρητορικά ο 50ρης ταξιτζής τεραστίων διαστάσεων και ενώ θα μπορούσα να ξεχάσω την ευγενική καταγωγή μου , προτίμησα να τον στραβοκοιτάξω, να του δείξω τα δόντια μου και να συνεχίσω τον δρόμο μου. Και τις σκέψεις μου. Θυμήθηκα τον Κυνικό να ρωτάει με ενδιαφέρον για την Φλωρεντία και να μου απαριθμεί διάφορα ιστορικά έργα. Του εξήγησα πως δεν είχα καμία ιδέα. Η ‘Dolce Vita’ βρήκε τον απόλυτο εκφραστή στο πρόσωπο μου στην Ιταλία. Το πρόσχημα των σπουδών σύντομα έπαψε να υπάρχει ακόμα και σαν σκέψη και οι καταχρήσεις, οι σπατάλες, και οι ακρότητες ξεπερνούσαν κάθε όριο. Κάποια στιγμή άρχισα να βαριέμαι, αφού είχα κάνει όλα όσα θα μπορούσα να σκεφτώ στο – πραγματικά – αρρωστημένο και πεινασμένο μυαλό μου. Εκείνη την στιγμή μάλλον και ο πατέρας μου ξέχασε τις ερωτοδουλειές του, είδε τους λογαριασμούς μου και με τράβηξε στην Αθήνα. Μου είπε πως το παραμύθι κάπου εδώ τελειώνει και μου ανακοίνωσε πως θα πρέπει να μάθω να επιβιώνω μόνος μου. Τον ήξερα καλά και δεν ασχολήθηκα. Σύντομα ξεχάστηκαν οι δουλειές και τα υπόλοιπα περιττά , η στρατιωτική μου θητεία εξαγοράστηκε έναντι ενός ευτελούς – για τον οικογενειακό κορβανά – ποσού και απλά το σκηνικό των κραιπάλων άλλαξε και από Φλωρεντία έγινε Αθήνα. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τον μάστορα τους και ο κανόνας δεν είχε εξαιρέσεις. Ένα βράδυ σε μια παρέα γνώρισα την Μυρτώ. Ετών 25, φοιτήτρια με τραγικές επιδόσεις στην Νομική και αντιστρόφως ανάλογες επιτυχίες στους άντρες και την καλοπέραση. Κάτι σαν το θηλυκό μου αντίγραφο. Συζητήσαμε ένα βράδυ ολόκληρο και όταν την πλησίασα για τα περαιτέρω αποτραβήχτηκε. Μάλλον ήταν τακτική της. Έπιασε. Δεν κοιμήθηκα την επόμενη μέρα και κανονίσαμε να βγούμε την επόμενη. Δεν ήρθε. Την βομβάρδισα με μηνύματα αφού δεν σήκωνε το τηλέφωνο και μου απάντησε τρεις μέρες μετά. Σαν να μην τρέχει τίποτα μου εξήγησε πως «είχε δουλειές». Είχα παραβεί οποιοδήποτε κανόνα είχα θεσπίσει στο μυαλό μου σχετικά με τα ερωτικά όπως τα αντιλαμβανόμουν και παράλληλα οι συνήθειες μου άλλαζαν. Δεν έβγαινα πολύ, δεν είχα όρεξη να πιω, δεν ασχολιόμουν με υποψήφιες ερωμένες, δεν ήμουν ο εαυτός μου. Η Μυρτώ μου έδινε ευκαιρία όποτε είχε όρεξη , βρισκόμασταν, κοιμόμασταν μαζί και την επόμενη με απόλυτη φυσικότητα εξαφανιζόταν. Τις υπόλοιπες γυναίκες τις έκοψα. Δεν άντεχα να τις βλέπω. Αλλά το ποτό αποδείχθηκε καλός σύντροφος. Όχι για να συνοδεύει τα γλέντια μου αυτή τη φορά, αλλά την μελαγχολία μου. Ένα βράδυ, από τα άσχημα, από αυτά που η Μυρτώ χανόταν μυστηριωδώς και στο μυαλό μου συμμετείχε σε ρωμαϊκά όργια, πήρα το αυτοκίνητο, ένα μπουκάλι και το βαρύ μου κεφάλι για να ξελαμπικάρω. Κατέβηκα στην παραλία, ήταν καθημερινή κοντά μεσάνυχτα , και ήταν άδεια. Κατηφόρισα προς Γλυφάδα, πέρασα τα μαγαζιά που κάποτε στέγαζαν τις ακολασίες μου και αποφάσισα να πάω προς Σούνιο. Στο «τούνελ του Καραμανλή» θυμάμαι να έχω ξεπεράσει τα 140 χιλιόμετρα με την BMW, και λίγο αργότερα , την ώρα που οι ρόδες τσίριζαν εφιαλτικά στην άσφαλτο, ένιωσα σαν να λιποθύμησα. Έχασα τις αισθήσεις μου, την ώρα που άκουγα λαμαρίνες να λυγίζουν και τζάμια να σπάνε. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να βρίσκομαι ξαπλωμένος στον δρόμο, με πόνο στο κεφάλι, και έντονη άσχημη οσμή. Βρισκόμουν στην Ομόνοια...
Στην Ομόνοια είμαι και τώρα. Θυμήθηκα πως εδώ κοντά, στην Πατησίων είχα γνωρίσει τον Κυνικό και πως από μακριά κατάλαβε πως ήμουν χαμένος, μου μίλησε και μου εξήγησε...
Δεν μπορώ να τα σκέφτομαι άλλο όλα αυτά. Συνέχισα το περπάτημα. Είχε φτάσει απογευματάκι, ήταν ωραία χειμωνιάτικη μέρα και η κίνηση δεν είχε κοπάσει ακόμα. Στο μυαλό μου δεν υπήρχαν απορίες πια. Όλα ήταν ξεκάθαρα αν και δύσκολα να τα συνειδητοποιήσω. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Αλλά τα συναισθήματα μου ήταν τόσο αρνητικά, που θα προτιμούσα να μην έχω μυαλό. Σύντομα βρέθηκα στου Ψυρρή. Τα μοδάτα μαγαζάκια και οι κατ’ ευφημισμόν ταβέρνες εναλλάσσονται με τα εγκαταλελειμμένα σπίτια. Περνάω έξω από ένα μπαρ, στο οποίο θυμάμαι παλιότερα να έχω κάνει μια κραιπάλη από τις λίγες. Χαμογελάω περήφανος για τον εαυτό μου και το παρελθόν μου. Από την τζαμαρία βλέπω τον κόσμο που πίνει καφέ – και οι αμετανόητα ανυπόμονοι ποτό – ενώ μια ευχάριστη μουσική φτάνει με χίλιους κόπους και διακοπές από μέσα. Το μάτι μου, αν και χωρίς εξάσκηση εδώ και καιρό, ψάχνει για όμορφες κοπέλες. Το χούι μου δεν πεθαίνει εύκολα. Αυτή η μελαχρινή μάλιστα, σκέφτηκα στην θέα της μαύρης ψηλοτάκουνης μπότας, του τζιν με γυρισμένο ρεβέρ που φτάνει μέχρι τον αστράγαλο, το κορμί που αγκαλιάζεται με το ύφασμα χωρίς να διαμαρτύρεται από την παρουσία των ρούχων, έχοντας όμως σαφείς προκλητικές τάσεις, τα μαλλιά ίσια μέχρι την μέση σχεδόν. Ομορφιά, αλλά από πρόσωπο; Είναι γυρισμένη με την πλάτη προς εμένα. Στο κέντρο του μικρού στενού, με ύφος αφηρημένο, εξακολουθώ να έχω ένα μάλλον ηλίθιο ύφος, με ανοιχτό στόμα και μάτια καρφωμένα στην τζαμαρία. Ένας τύπος κοντός, φανερά λαίμαργος και με κακό μεταβολισμό, με πουλόβερ, και τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα καράφλας την αγκαλίζει, την γυρίζει προς το μέρος μου και κάπου εκεί η καρδιά μου σταματάει για λίγο Την ώρα που γίνεται η αποκάλυψη και αναγνωρίζω το πρόσωπο της Μυρτώς, η καρδιά μου σταματάει για να επανέλθουν οι χτύποι πιο δυνατοί δευτερόλεπτα αργότερα. Αυτός ο γελοίος, ο τιποτένιος, ο αποτυχημένος, ο μελλοντικός καράφλας την αγκαλιάζει και την φιλάει, αυτή μοιάζει ευτυχισμένη καθώς του χαϊδεύει την στενή πλάτη και την πλαδαρή του κοιλιά και εγώ κάθομαι απ’ έξω και ξεροσταλιάζω. Ε όχι. Η υπομονή είναι αρετή, αλλά δεν έχω χρόνο για τέτοια πράγματα. Η πόρτα ανοίγει καθώς μια παρέα βγαίνει έξω και δεν δυσκολεύομαι να περάσω μέσα. Η μουσική έχει αλλάξει, τώρα. Από ατμοσφαιρική , chill out , έχει μετατραπεί σε πιο δυνατό ροκ. Ταιριάζει απόλυτα. Περνάω ένα , δυο τραπέζια και είμαι δίπλα τους. Τον ακούω να μιλάει με την τσιριχτή, σχεδόν αδερφίστικη, του φωνή «Μωρό μου ,θες να πάμε σπίτι;», αυτή τον κοιτάει – δεν με έχουν προσέξει ακόμα – με λατρεία και απαντάει «Οτι θες εσύ φραουλίτσα μου». Τα μάτια μου έχουν γυρίσει , έχουν κοκκινίσει , έχουν πεταχτεί από τις κόγχες τους. Οι φλέβες μου ξεχωρίζουν σε όλο μου το σώμα, το μυαλό μου βράζει, οι τρίχες μου έχουν σηκωθεί, το δίκιο με πνίγει, η αδικία με κάνει να θέλω να κλάψω, κανείς δεν με προσέχει, κανείς δεν με αγαπάει, κανείς δεν μου δίνει σημασία πια. Ούτε αυτό το θλιβερό ζευγάρι που είναι μπροστά μου. Οχι για πολύ. Στηρίζομαι στα πίσω πόδια μου, ανοίγω το στόμα και ορμάω. Η μουσική παύει να ακούγεται , οι φωνές μοιάζουν με λύτρωση την ώρα που μπήγω τα κοφτερά μου δόντια στην λιπαρή γάμπα αυτού του αποτυχημένου. Ο πόνος του είναι η εκδίκηση μου, το αίμα του θα ξεπλύνει την αδικία μου. Αφήνω το βρωμερό πόδι του, πλησιάζω το άλλο ζευγάρι πόδια που βρίσκεται δίπλα μου, αυτό που κάποτε λάτρευα, αυτό που έχω ονειρευτεί μέρες και νύχτες και καταφέρνω μια καλύτερη δαγκωνιά, στο μπούτι, αυτή τη φορά , πάνω από την μπότα. Δεν έχει πολύ ψαχνό, όχι σαν το «φραουλάκι» αλλά μπήγω τα δόντια μου όσο πιο βαθιά μπορώ για να την πονέσω. Ο πόνος τους είναι η χαρά μου, αλλά ο δικός μου είναι απλά ο πόνος μου. Ο κοντόχοντρος μάλλον παλιότερα ήταν ποδοσφαιριστής γιατί η κλωτσιά του ήταν αξιοσέβαστη. Πετάγομαι μακριά, χτυπάω σε ένα τραπέζι , οι φωνές χάνονται για λίγο καθώς νιώθω το αίμα μου να τρέχει από το στόμα. «Αϊ στο διάολο παλιόσκυλο. Μας κοψοχόλιασες. Είναι σοβαρό μαγαζί αυτό; Μπαίνουν σκυλιά και μας δαγκώνουν; Θα σας κάνω μήνυση» φωνάζει ο αστείος τυπάκος. Ο γελοίος, κάνει τσαμπουκά στην καημένη την γκαρσόνα. Αν μπορούσα θα τον δάγκωνα, αλλά όλα μου τα κόκαλα πονάνε και δεν μπορώ να κουνηθώ. Αν μπορούσα να χαμογελάσω, θα χαμογελούσα. Τα σκυλιά δεν χαμογελούν. Εδώ και ένα χρόνο το έχω μάθει για τα καλά. Η μετεμψύχωση ήταν κάτι σαν άγνωστη λέξη για εμένα πριν έναν χρόνο. Αν είχα όρεξη μπορεί να άνοιγα το λεξικό να δω τι σημαίνει αλλά ποτέ δεν είχα ασχοληθεί. Από την στιγμή που η BMW γινόταν ο τάφος του 27χρονου κορμιού μου, όλες μου οι σκέψεις, οι ανησυχίες και τα βιώματα μου, μεταφέρονταν στο σώμα ενός αδέσποτου κόπρου που άραζε στην Ομόνοια. Ο Θεός, αν υπάρχει, έχει σίγουρα χιούμορ. Η ζωή είναι ένα ανέκδοτο. Σηκώνομαι και τα ανθρωπάκια παραμερίζουν καθώς φοβούνται άλλη μια επίθεση. Η Μυρτώ είναι ξαπλωμένη σε έναν κόκκινο καναπέ και μυξοκλαίει. Κοριτσάκι, σκέφτομαι. Πού να καταλάβεις; Ο Κυνικός τελικά είχε δίκιο. Αν απομονώσεις τα αρνητικά, αν παραβλέψεις το σοκ, μπορείς να απολαύσεις την κατάσταση. Πεινάω. Η επιβίωση και πάλι στο προσκήνιο. Πάω να κλέψω τίποτα και μετά να αράξω. Μάλλον θα ψάξω για τον Κυνικό, να του μιλήσω. Να χαρεί και αυτός βρε αδερφέ. Οι εφιάλτες θα είναι λιγότεροι πλέον. Οι σκέψεις πιο ανέμελες. Σκυλίσια ζωή δεν λένε; Ε, ας την ζήσω και αυτή μέχρι τέλους.

Ε(υ)φορία 2-007

2006-12-28T10:46:00.000-08:00

Την ώρα που μπήκα στην εφορία, στην ουρά της μακράς ουράς, παρατήρησα δυο πιτσιρίκια γύρω στα 6, να γνωρίζονται παρουσία των μαμάδων τους. Ο μικρός κοιτούσε τη μικρή μπερδεμένος λόγω της έμφυτης προκατάληψης των συμμαθητών του σε οτιδήποτε θηλυκό και της στιγμιαίας (ω τι ντροπή!) συμπάθειας του προς αυτή.
Φεύγοντας, με το σήμα του τζειμσμποντικού 2-007 στο τσεπάκι, είχα την εντύπωση πως τους άκουσα να μαλώνουν για τα κληρονομικά και την φθορά στη μακρά σχέση τους. Είναι ωραία στην εφορία. Ο χρόνος διαστέλλεται, οι ουρές μακραίνουν, οι άνθρωποι γνωρίζονται. Σχεδόν μεταφυσικά. Τι να πει κανεις.

1.

2006-12-19T10:31:00.000-08:00

Καθόμουν σε μια μπάρα που θα ήθελε να είναι δρύινη και έπινα κάτι που το συκώτι μου δεν θα ήθελε να είναι ουίσκι. Δίπλα μου, σε ανάλογη προβληματική κατάσταση, ήταν ο Γ .Η σκηνή ήταν ιδανική για να περιγράψει αυτό που είχα διαβάσει κάπου, πρόσφατα. «Είμαστε αυτοί που οι γονείς μας δεν ήθελαν να κάνουμε παρέα». Ίσως.
Η διάχυτη επικριτική μου διάθεση μάλλον είχε μουχλιάσει την ατμόσφαιρα, σαν κάτι σχεδόν ζωντανό στο ψυγείο μου, και χωρίς να μιλήσω, ο Γ. σηκώνοντας το ποτήρι μου είπε την ατάκα του: «Φίλε, αν υπάρχει Θεός, την έχουμε πουτσίσει». Το σκέφτηκα δυο δευτερόλεπτα και επειδή πόνεσε ο εγκέφαλος μου, το αποδέχθηκα. Ίσως να είχε δίκιο.
Η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς noir και κάπως έτσι μάλλον είναι και η διάθεση μου. Τον τελευταίο καιρό έχω βουτηχτεί σε έναν βούρκο περίεργης «τέχνης». Διαβάζω Irvin Welsh, το Porno, το Filth. Ξεφυλλίζω τον Ουίλιαμ Μπάροουζ για μια πρέζα μαυρίλας, βλέπω κάτι ντανταϊστικά θεατρικά, μαζί με ταινίες όπως το Οργισμένο Είδωλο, μέχρι και στα μπουζούκια πήγα. Τίποτα δεν βοήθησε.
Η ατάκα για τον Θεό μου έμεινε καρφωμένη σαν τσίχλα στο μυαλό. Και αν όντως υπάρχει; Τότε όντως την έχουμε πουτσίσει. Άσχημα. Και γι' αυτό άνοιξα το blog. Μπας και μεινει τιποτα.